Bijna een nieuw begin...

Hallo daar allemaal! Het is alweer een eeuwigheid geleden dat ik voor het laatst gepost heb, we hebben dan ook niet stilgezeten.
In Higuey zijn we bij de allermooiste betonnen kerk ter wereld geweest! Tot mijn grote verbazing was het inderdaad een hele mooie kerk, wat je toch niet zou verwachten bij zo een monstrueus bouwwerk! Het is de belangrijkste christelijke mariakerk van heel latijns amerika, een soort bedevaartsoord voor goede christenen. Gelukkig was het niet zo immens druk toen wij er waren, maar aan de grote parkeerplaatsen te zien, is het niet ongebruikelijk dat er een paar 1000 mensen tegelijk komen. Dit is eigenlijk 1 van de weinige toeristenattrakties in de stad, maar gelukkig zijn de mensen hier wel zo creatief dat ze van alles een attraktie weten te maken, zo kwamen we dus gezellig bij de Bomberos, oftewel de brandweer, terecht. Alle auto´s werden open getrokken om alle inhoud te laten zien en we werden gelukkig ook nog op de foto gezet met de grote baas. En de auto. En de andere auto. Daarna heb ik mn camera verstopt :).
De volgende dag gingen we op weg naar Samana, een schiereiland aan het noordoosten van het eiland. Hiervoor moesten we met 2 bussen en een veerboot reizen. Gelukkig zijn we al wel wat gewend, wat betreft vervoer hier! De eerste bus was, behalve koud door de airco, erg aangenaam. We stapten uit IN Hato Mayor, wat een klein gehuchtje bleek, en werden de mooiste bus ooit in gesleept! Hij was paars gepimpt (deed me denken aan de bus van tour), het dak, waar een groot matras op lag, was van karton en zakte steeds meer in. Gelukkig was het dak zo hoog dat Willem het met zijn hoofd kon tegenhouden, dus alles kwam goed. We kwamen aan bij Sabana de la Mar, alwaar het woord Spookstad een nieuwe betekenis kreeg. Gelukkig mochten we hier 4 uur wachten op de boot. EN WAT VOOR BOOT! Er was een indrukwekkende pier, waar maar geen boot aan leek te meren. Nu bleek het zo te zijn dat we met een klein motorbootje naar een groter motorbootje gebracht werden, waarmee we over de woelige baren van de baai van samana gingen hobbelen voor 1.5 uur. Gelukkig werden we niet zeeziek! (veel andere dominicanen wel, keizielig). Daar werden we opgevangen door stotterende man X met 1 been die ons mee wilde nemen naar een hotel. We hebben geprobeerd m af te schudden, maar na meerdere mislukte pogingen zijn we met m meegegaan en gelukkig had ie verstand van zaken!
Vanaf Samana wilde we naar een van de mooiste en witste stranden van de WERELD maar het is mislukt, omdat op zondag het openbaar vervoer ook vrij' achtig
heeft. We hebben daarom een van de minder mooiste, maar toch een lekker (!) strand opgezocht, waar we eenb duik konden nemen in de Atlantische oceaan! We hebben de Titanic hier niet gevonden. (gelukkig reden we niet veel later langs Reparatiecentrum Titanic, dat lijkt me een zeker gevoel!!)
De dag hierna zijn we naar El Limon gegaan, een klein nietszeggend dorp MET EEN PRACHTIGE WATERVAL!!!! Natuurlijk wisten Willem en ik weer eens niet how the fork sticked in the steel, dus toen we een aantal touristen voortgetrokken zagen worden op paarden zeiden we NEE dat willen we niet. Wij gaan wel lopen. En lopen moesten we. We werden door 2 motoconchos (motortaxi's) bij een huisje gedropt, waar in snel overleg duidelijk werd dat een meisje met haar kleine broertje ons zou begeleiden. Toen we niet veel later met onze schoenen in onze handen midden in de rivier vroegen of het ver lopen was, antwoordde ze vriendelijk dat het inderdaad een rotend was en dat we toch al gauw een uur onderweg zouden zijn. Om er te komen dan. Willem en ik waren allebei een beetje ziekjes die dag (quel geluk!), dus vonden het bijzonder dapper van onszelf dat we het gingen proberen. Om er te komen moesten we via het paardenpad, dat redelijk hobbelig, glad, vol met losse stenen en andere narigheid, ongeveer 400 meter omhoog klimmen in de hitte. vanaf daar een prachtig uitzicht en zo'n 200 meter omlaag lag de waterval (van wel 40 meter hoog!!). Het water was ontzettend koud, wat het nog fijner maakte om er in te zwemmen. De terugweg ging een stuk sneller, gezien het vooral afdalen was, dus we glibberden gauw weg.
De dag erna (het waren nogal veel dagen) naar sanchez gegaan, ons vertrekpunt naar het nationale park Los Haitises. Het kostte ons 33 euro per persoon om daar te komen. We moesten met de meest touristische touristen ooit in een klein blauw motorbootje om bij het park te komen. De baren van de baai waren nu nog te overzien. Ze probeerden ons bij de 'ingang' nog even gauw op te lichten, maar het mislukte! Hier heb ik de smerigste WC ooit van dichtbij mogen bekijken. We dachten het park in te gaan, maar het bleek dat we eindeloos in het bootje langs de kustlijn van het park zouden gaan ronddobberen om vervolgens niet echt iets nieuws te zien. Behalve dan dat de grot hier (zo´n grot met veel archeologische waarde) als filmset werd gebruikt. En dat de lelijke Spanjool zijn naam naast de wandschilderingen wilde kerven. En dat de hele groep in het beschermde mangrovebos CONSTANT aan het roken was. Dat was best nieuw. Toen de wolken eenmaal zwart werden, gingen we toch maar eens de zee oversteken om ooit nog thuis aan te komen. De baren van de golf van Samana waren nog woeligerderder dan ooit, ik ben zelfs bijna uit de boot gesmeten door een van de golven. (eigenlijk ben ik gewoon van de bank gesmeten, maar dat klinkt niet zo dramatisch, eerder een beetje suf). Met golven van 2 meter hoog, een smak regen en een klein, blauw, half verzopen, motorbootje hebben wij ongeveer 1.5 uur gespendeerd voor we weer terug op het vasteland waren. Dit was het vetste en spanndendste van de hele dag! Gelukkig konden we Sanchez de volgende dag achter ons laten. Op naar Santiago, de tweede stad van het land!! Hier hadden we het goedkoopste hotel tot nu (400 pesos, ongeveer 9 euro met zijn 2) en de beste douche ooit. Hier hebben we vooral orde op zaken gesteld door onze spullen te wassen, voorraden aan te vullen en weer te genieten van een echte heuse stad. Dit hebben we gevierd door (het is vreselijk) in de Mac Donalds te eten. We hebben wat kerkjes bezocht. En het kenmerkende monument, opgetrokken door dictator Trujillo, maar het was dicht. We waren kennelijk illegaal omhoog geklommen, dus werden ineens door een guard weggestuurd via de goede route, waar we langs een hek met legerbeveiliging met mitrailleurs moesten. Mede door Willems geweldige richtingsgevoel hebben we een prachtige tour door een deel van de stad gemaakt. Toen we de ewg weer hadden gevonden zijn we naar een mooi Fort geweest, waar toevallig ook een mooie expositie was van kunst van het land, van nu en van de Taino.
Oh well, nog meer gedaan daar natuurlijk, maar na deze stad zijn we via Santo Domingo naar La Romana gegaan. Een veel te dure stad, waar veel te rijke mensen met veel te veel geld, veel te veel dingen komen kopen in veel te decadente bedoeningen. Hier is ook het duurste resort van de caraiben. En wij reden er doorheen! Om naar een museum te gaan in Altos de Chavon. Dit is een nagebouwd Andalusisch dorp met huisjes en een kerkje en een AMPHITHEATER (grieks?), maar allemaal nep. Voor de rijke tourist. Maar wij kwamen voor het museum en dat was prachtig.
Dezelfde middag zijn we gevlucht voor alle decadentie, terug naar Santo Domingo. Daar zijn we nu ook nog. Een nachtje geslapen in een hotelletje en nu zijn we in het huis van Jorge, de man met wie we 10 dagen gaan opgraven nog. We zitten op de 6e verdieping, dus ik voel me er wel thuis. Anders dan thuis is, dat het nogal overdreven luxe en semi'westers is ingericht (met bloemetjes en druifjesmotieven en beddengoed dat matcht met de gordijnen) en dat er kitscherige klompjes op de tafel staan. Morgen gaan we naar de opening van een nieuw Archeologisch museum in de stad. En we gaan naar de dierentuin! En vandaag waren we op bezoek bij de BIG BOSS van het museum (Museo del Hombre), die ons toestemming moest geven voor de opgraving. Ons Spaans heeft wel een beter geklonken dan daar, we waren wat overdonderd...
Ik hoop dat iedereen het daar een beetje goed heeft! Zorg dat je niet verdrinkt en als het hard regent, koop een opblaasbootje... Iedereen natuurlijk ook groetjes van Willem, al helemaal omdat ik dit verhaal nu voor ons samen typ, want het is een beetje naar om het twee keer te moeten opsommen :P. En groetjes van mij. En van Pup, vooral aan mn moeder.

En nu ook! Foto´s!

Kusje voor iedereen.

PS: Mam, ik denk dat je het wel redt zonder bootje. Hou je goed daar, love you, ik mail je nog apart gauw!

Tine: Kusjes en een aai op Moos, Willem mist m heel erg!! Leeft ie nog een beetje?

Jan Sr.: Aai de hond dan ook maar, anders voelt ie zich achtergesteld :P.